Catch 22

Catch 22 online!
Geplaatst op 27 januari 2015

CATCH 22 is een project van Nadine Kliffen i.s.m. Jessica Berkes en vele anderen. Het project is mede mogelijk gemaakt door WNF, WWF Ecuador en Vamos Bien.

Nadine en Jessica deden onderzoek naar de beleving van het visverbod bij lokale industriële vissers rondom de Galapagoseilanden. Hun onderzoeksresultaten zijn mooi in beeld gebracht in twee korte films en op de website http://catch22needs.com.

‘El Criadero’ is een 9 minuten durende minidocu over het leven van een vissersfamilie uit Manta en de invloed van het Galapagos Marine Reserve op de tonijnvisserij:

http://youtu.be/5Sa8HLV03AA

De tweede film biedt een meer technisch perspectief op het onderzoek en is een interview met de president van Ecuador’s tonijnvisserijcoöperatie:

http://youtu.be/1Tg4-y4uZEg

Dankjewel Nadine!

 

Blog: Een visser aan wal
Geplaatst op 26 augustus 2014

ProfielNadineVanuit de branding zwaait een groepje mensen enthousiast naar mij en Jessica, mijn projectpartner, het visnet voor even met rust latend. We turen tegen de ondergaande zon in om de donkere figuren te onderscheiden. Al snel herkennen we Abel, één van onze respondenten, die met familieleden sardines aan het vangen is op strand Tarqui.

Abel (62) werkte vroeger op een industrieel schip en was vaak maandenlang weg van huis om tonijn te vangen. Het vissersleven viel hem zwaar; als een familielid overleed terwijl hij op zee was, kon hij niet naar de begrafenis. Moderne technologie maakt het de vissers tegenwoordig makkelijker: vroeger was communiceren met het thuisfront onmogelijk, nu zijn er satelliettelefoons. Maar waar de communicatiemogelijkheden zijn toegenomen, zijn de afstanden dat ook. Tonijnvissers zijn langer weg van huis, op zoek naar vis in verre wateren.

Voordat het verboden werd voor industriële vissers om rondom de Galapagoseilanden te varen was het een populair visgebied. Het verbod werd in 1999 actief, wat een bittere pil was voor Manta’s tonijnindustrie. Het leidde tot langere tijden op zee, wat volgens Abel de werkomstandigheden zwaarder maakte: “Het is slechter in vergelijking met vroeger, ze kunnen niet meer dichtbij vissen.” Maar het Galapagos Marine Reserve wordt door hem niet alleen als belemmerend gezien: “Nu zijn er broedplaatsen waar de vis kan groeien. En zodra tonijn volwassen is, migreren ze naar buiten het reservaat.”

DCIM100GOPRO

Voor Abel is het zoeken naar tonijn voorbij: hij vist alleen nog vanaf de kust van Manta voor verse vis op tafel. Zoals bij veel vissersfamilies het geval is, woont een groot deel van Abel’s familie in de visserswijk ‘Los Esteros’, vlakbij elkaar. Aangezien de vissers veel tijd op zee doorbrengen, zijn er in deze wijk veel vrouwen, kinderen en gepensioneerde vissers te vinden.

Het zijn dan ook voornamelijk vrouwen, kinderen en gepensioneerden die vanmiddag op het strand zijn. Hier wordt geen tonijn gevist – de grote scholen tonijn bevinden zich verder van de kust vandaan – maar sardines. Een deel van de vangst wordt in grote zakken gestopt om verkocht te worden op de lokale markt, de rest gaat direct de keukens in van de helpende handen. Bijvoorbeeld om verwerkt te worden in ceviche, een traditioneel gerecht waarbij vis wordt gegaard in limoen.

DCIM100GOPRO

Hoewel Abel gepensioneerd is, is hij nog steeds visser in hart en nieren. Op strand Tarqui spreekt hij even met ons, maar zijn hoofd is bij het visnet dat langzaam volloopt. We moeten maar weer eens langskomen bij zijn familie voor een gesprek onder het genot van een ceviche.

Het Catch 22-project deelt de verhalen van Manta’s tonijnvissers op www.catch22needs.com. Hier zal binnenkort ook de video getoond worden die op dit moment in productie is.

DCIM100GOPRO

Blog: Een verloren strijd?

Geplaatst op 16 juni 2014

Is de tonijnvisserij in Manta, Ecuador, blij met het beschermde zeegebied, het Galapagos Marine Reserve (GMR)? Wellicht wel, dat zijn we aan het onderzoeken. In 1998, toen het reservaat werd opgericht, verwachtten de vissers in Manta alles behalve profijt te hebben van dit initiatief. En ze leverden een harde strijd om het te stoppen.

Toen Manta’s tonijnindustrie over de plannen voor het GMR hoorde, nam ze een ferm standpunt in. In een krant deelden woordvoerders mee dat de industrie zich niet aan de regels van het GMR ging houden. De tonijnvissers zagen het als hun recht om in het gebied te vissen, dat deden ze immers al 50 jaar. Ze dachten genoeg macht te hebben om de oprichting van het GMR tegen te houden en nadat de resolutie in 1998 werd aangenomen, gingen ze in hoger beroep. Zonder resultaat: een jaar later sloten de ‘grenzen’ van het gebied voor industriële visserij. Natuurbescherming werd – onder internationale druk – boven commerciële belangen gesteld.

catch22 blog 2c

De commerciële grootmachten uit Manta waren niet de enige met het gevoel eigenaar te zijn van de wateren rondom de Galapagoseilanden: de vissers wonende op de eilanden eisten exclusieve visrechten in het GMR, welke ze in 1998 kregen. Deze gevoelens van eigendom zijn interessant, aangezien oceanen bestaan uit ecosystemen die geen grenzen kennen. Scholen tonijn bijvoorbeeld, leggen indrukwekkende afstanden af. Hoe kunnen we bezit nemen van iets wat zich niet laat verankeren?

Dat ecosystemen geen grenzen kennen, betreft ook de bescherming ervan: welk nut heeft het voor migrerende vissen om in een bepaald gebied industriële visserij tegen te houden? Onderzoek toont aan dat als belangrijke zeegebieden actief beschermd worden (zoals kraamkamers en koraalriffen) vispopulaties buiten reservaten kunnen toenemen. Dit heet het ‘spillover effect’ en de verwachting is dat Manta’s tonijnindustrie hiervan profiteert.

catch22 blog2b

Wat de zee rondom de Galapagoseilanden zo speciaal maakt, zijn de bijzondere ecosystemen die het gebied extra vruchtbaar maken. Het is niet duidelijk of het gebied nog even interessant is voor industriële visserij als in 1998, omdat door moderne technologieën de visgronden zijn uitgebreid. Waar de zee van niemand is, mag iedereen zijn gang gaan. Volgens Cesar, eigenaar van een visexportbedrijf, is het GMR desondanks “nog steeds heel belangrijk voor Manta’s tonijnindustrie”.

Veel tonijnvissers zijn op dit moment op open zee. In augustus, de maand die Ecuador tot beperkte vismaand heeft benoemd, liggen de meeste schepen in de haven voor onderhoud. Dan zal de tonijn die op dit moment in de Stille Oceaan wordt gevangen, verwerkt worden in Manta’s fabrieken. Om vervolgens in blikjes naar Europa en Amerika te worden verscheept. Aan ons de taak uit te vinden of de tonijn op jouw bord volwassen kon worden dankzij de bescherming van het GMR. Zo ja, dan heeft Manta’s visserij in 1998 niet alleen gestreden tegen natuurbescherming, maar ook tegen zichzelf.

Catch22 blog 2

 

Blog: Catch 22 of wederzijds voordeel?

Geplaatst op 13 mei 2014

ProfielNadine“Een Catch-22 is een paradoxale situatie waarin het onmogelijk is om een gewenste uitkomst te bereiken doordat de ‘regels’ dat vanwege tegenstrijdigheden niet toelaten (Wikipedia).”

De zee is in gevaar. Cijfers liegen er niet om: 87 procent van de oceanen wordt volledig bevist, overbevist of is uitgeput. Plastic afval verzamelt zich in de Stille Oceaan op plekken waar geen mens te bekennen is. Door ‘efficiënte’ vismethoden worden bedreigde diersoorten zoals dolfijnen en zeeschildpadden meegevangen; hen wacht vaak een nutteloze dood. En dit is nog maar een handgreep uit de argumenten om oceanen beter te beschermen. Deze bescherming is niet alleen in het belang van de natuur: wereldwijd zijn mensen afhankelijk van wat de zee hun geeft.

Het beschermen van de oceanen draait dus niet alleen om het redden van vissen en ander zeeleven. Dit beseffen natuurbeschermingsorganisaties maar al te goed: in projecten waarin zeereservaten worden gecreëerd, wordt vaak samengewerkt met lokale, kleinschalige vissers. Zij zijn beperkt in waar en hoe ze mogen vissen, daartegenover staat dat hun manier van leven ook in de toekomst kan voortbestaan.

Blognadine1bOp de Galapagoseilanden – ecologisch gezien een hemel op aarde – wordt het zeereservaat beheerd samen met lokale partijen. Toen het Galapagos Marine Reserve werd opgericht in 1998, is door deze partijen, de overheid en natuurbeschermingsorganisaties unaniem besloten de industriële visserij te verbannen uit het reservaat. Het is niet verrassend dat de industriële visserij hier niet blij mee was. Voorheen vaarden hun grote schepen vanuit het vasteland naar de vruchtbare wateren van de Galapagoseilanden, een afstand van ongeveer 1000 kilometer. Onder hen bevonden zich tonijnvissers uit Ecuador, één van de belangrijkste visserijen in de regio.

Blognadine1aNu, vijftien jaar later, zijn er signalen dat er binnen de Ecuadoraanse tonijnvisserij een omslag heeft plaatsgevonden. Een blok van weerstand heeft plaatsgemaakt voor een positievere houding. Dit project onderzoekt hoe tonijnvissers in Ecuador aankijken tegen het Galapagos Marine Reserve en vertaalt de resultaten in communicatiemiddelen. Is de houding van tonijnvissers daadwerkelijk veranderd en, zo ja, waardoor? Of staat een gezonde oceaan lijnrecht tegenover de belangen van de industriële visserij en is hier toch sprake van een ‘Catch 22’ situatie, waarin wederzijds voordeel een utopie is?

 

2 Reacties op Catch 22

  1. Janneke schreef:

    Catch 22 dus… Wat interessant!!! Ik ben benieuwd zeg! Mooi uitgelegd ook.

    Vandaag de hele dag in Bunnik. In combinatie met de zon is het een beetje de Galapagos van de Nederlanden. Dan ben ik toch een beetje dichtbij jou.

  2. Nadine schreef:

    Doordat daar ook inheemse soorten zijn? Zoals de Bunnikse Brulkikker? Daar weet Ellen vast meer van. Er volgen snel meer verhalen; ik heb interessante gesprekken gehad met natuurbeschermingsorganisaties en het Galapagos National Park. Muchos cuentos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>