Marloes: Myanmar

Hoger onderwijs in Myanmar

Marloes RenderingWelkom op mijn blog! Ik ben Marloes Rendering, 22 jaar oud en master studente Social and Cultural Anthropology aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Vanaf januari zal ik drie maanden onderzoek gaan doen in Thailand en Myanmar. Via deze blog hoop ik jullie op de hoogte te houden van alle ervaringen in het veld.

Hoe kijken Birmese studenten aan tegen het hoger onderwijssysteem in Myanmar en hoe zien zij, met dit beeld in hun achterhoofd, hun eigen toekomst voor zich? Dat is de vraag waar ik mij de komende maanden mee bezig zal houden. Ooit stond het hoger onderwijssysteem in Myanmar model voor een groot deel van Azië, maar na tientallen jaren van politieke conflicten en een militaire regime, is het systeem nu in erbarmelijke staat. In Yangon, de stad waar ik onder andere onderzoek zal gaan doen, zijn de universiteiten zelfs jarenlang gesloten geweest.

De huidige staat van het hoger onderwijs in Myanmar is van invloed op de kansen die Birmese studenten in het leven hebben. Sommige van hen gaan daarom op zoek naar andere mogelijkheden om hun dromen en ambities waar te kunnen maken. Eén van die mogelijkheden is studeren aan een universiteit in Thailand, vandaar dat ik ook twee maanden in Chiang Mai zal verblijven. Maar waarom kiezen sommige studenten ervoor om naar Thailand te gaan, terwijl anderen in Myanmar blijven?  Door in beide landen onderzoek te doen, zal ik proberen een antwoord op deze vraag te vinden.

Blog: Vicieuze cirkel

Geplaatst op 31 maart 2014

Toen ik een maand geleden voor het eerst in Yangon aankwam, had ik niet kunnen vermoeden wat mijn tijd in deze stad voor mij zou gaan betekenen. Het was een achtbaan die, nu ik inmiddels weer terug ben in Bangkok, pas hier enigszins tot stilstand is gekomen. Omdat het niet mogelijk was om onderzoek te doen op de universiteit, was mijn plan aan het begin van deze maand om onderzoek te gaan doen bij verschillende organisaties die extra trainingen aanbieden aan studenten. De eerste, en uiteindelijk ook de enigste, organisatie was Theik Khar Myanmar Institute. Zij geven trainingen met betrekking tot politiek en sociale wetenschappen aan studenten, om zo hun kennis en zelfbewustzijn te vergroten.

De reden dat ik alleen bij deze organisatie onderzoek heb gedaan is niet omdat ik geen andere mogelijkheden had, maar omdat ik na de eerste paar dagen al niet meer weg wilde. De sfeer, de mogelijkheid om bijna fulltime te observeren en vooral de studenten maakten dit een hele goede onderzoekslocatie. Vanaf het allereerste moment waren de studenten heel erg geïnteresseerd in mij en wat ik kwam doen, en ze bestookten mij dan ook met vragen. Daarnaast kon ik niet alleen in de les observeren, maar bijvoorbeeld ook tijdens een ‘schoolreisje’ naar een openluchtmuseum. We hebben de hele dag in tweetallen door het park gefietst en ik als echte Hollandse was natuurlijk niet van plan om achterop te gaan zitten. Met mijzelf achter het stuur en een Birmese jongen achterop trokken we heel wat bekijks!

Theik Khar Myanmar Institute De lessen bij Theik Khar zelf, zoals ‘Interfaith Literature’, ‘Poetry’ en ‘Political history’, worden gegeven door twee buitenlandse docenten uit Canada en de Verenigde Staten. De studenten leren hier niet alleen hun sociale, politieke, culturele en economische bewustzijn te vergroten, maar vooral ook hun eigen creativiteit te ontwikkelen. Creativiteit en het hebben van ambities worden in het ‘normale’ hoger onderwijs, dat door de overheid wordt aangeboden, als het ware afgebroken. Het gevolg is dat veel studenten geen idee hebben van wat hun interesses zijn en wat ze in de toekomst willen gaan doen. Ze vinden het allemaal wel ‘prima’; als ze hun diploma maar kunnen halen en vervolgens genoeg geld kunnen verdienen om hun familie te onderhouden. Veel kun je deze studenten niet kwalijk nemen, het is het gevolg van de manier waarop het hoger onderwijssysteem werkt.

Wel merkte ik zowel in Chiang Mai als in Yangon dat de studenten die ik gesproken heb niet de studenten zijn die alles wel ‘prima’ vinden. Veel van hen zijn boos en verdrietig over de manier waarop het systeem werkt en dat zij daardoor niet de mogelijkheden krijgen die zij verdienen. Deze studenten richten zich vervolgens op andere manieren om zich te kunnen ontwikkelen, door bijvoorbeeld in het buitenland te studeren of trainingen te volgen bij organisaties als Theik Khar. Ze hebben heel sterk het gevoel dat ze hun tijd aan het verdoen zijn in het normale hoger onderwijs en willen verandering zien. In de afgelopen maanden heb ik echter vaak van studenten gehoord dat ze niet erg veel vertrouwen hebben in eventuele veranderingen in het systeem. Door ‘slecht’ onderwijs aan te bieden, wil de overheid de mensen in Myanmar volgens hen dom houden. Op die manier hebben zij niet de kennis om zich te realiseren wat er gebeurt en kennen zij hun eigen rechten niet. Hierdoor wordt de kans klein dat de mensen zich gaan verenigen en in actie zullen komen tegen de overheid. Er moet volgens veel studenten een andere mindset komen, oftewel een nieuwe generatie die het systeem aanpakt. En die nieuwe generatie, dat zijn zij zelf. Maar echt een verandering teweeg brengen kan alleen wanneer zij hoog opgeleid zijn. Het is dus een beetje een vicieuze cirkel waarin het land zich nu bevindt.

Wanneer ik deze blog schrijf ben ik, zoals gezegd, weer terug in Bangkok en heb ik Yangon en de studenten van Theik Khar achter moeten laten. Ik heb een geweldige tijd gehad (al was het eigenlijk veel te kort…) en een hele sterke band opgebouwd met de studenten. De laatste avond was er dan ook één om niet snel te vergeten, mede doordat het eindigde in een taartengevecht. De afgelopen weken in Yangon heb ik vaak de vraag gekregen: “Wanneer kom je weer terug naar Myanmar?” Helaas weet ik dat op dit moment nog niet, maar dat ik terugga, staat vast.Studenten Theik Khar

Blog: Time flies…

Geplaatst op 26 februari 2014

De colleges op de universiteit zijn inmiddels voorbij, de examens zijn begonnen en voor de studenten zit het studiejaar er bijna op. Nog één week te gaan en dan zijn ze zes maanden vrij. Waar de studenten het inmiddels heel erg druk hebben met het leren voor de examens en het schrijven van essays, heb ik het deze laatste week in Chiang Mai iets rustiger. Niemand zit op dit moment erg te wachten om een interview te doen voor mijn onderzoek, wat ik natuurlijk helemaal begrijp en ook wel een beetje aan zag komen. Vandaar dat ik al mijn interviews in de eerste zes weken had gepland en ik nu de tijd heb om deze uit te werken. Zeventien interviews, zeventien verschillende, persoonlijke verhalen.

Een paar weken terug alweer had ik een interview met een derdejaars studente waar ik nog steeds vaak aan terugdenk. Omdat ze vooraf heel erg rustig en verlegen over kwam, twijfelde ik een beetje of ze me wel veel zou gaan vertellen tijdens het interview. Maar toen ze eenmaal aan het woord was, kwam het ene verhaal na het andere naar boven. Ze vertelde me over haar leven in Myanmar, haar eigen ervaringen met het hoger onderwijssysteem, het leven onder een militair regime en de reden waarom ze haar land heeft verlaten en in Chiang Mai is gaan studeren. Hoe langer het interview duurde, hoe persoonlijker de verhalen werden. Aan het einde van het interview vertelde ze me dan ook dat ze eigenlijk het leven leidt dat haar moeder graag voor haar wil; iets wat in de Birmese samenleving op zich niet ongewoon is. Waar Nederland een individualistische samenleving is, is dat in Myanmar niet het geval. Meningen van de familie en de gemeenschap zijn dan ook vaak leidend.

Wanneer ik de studente vraag hoe ze haar eigen leven graag voor zich ziet, begint ze te glimlachen. Als ze echt zelf zou mogen kiezen zou ze geen Sociale Wetenschappen studeren, maar Natuurkunde (wat in Myanmar niet erg hoog in aanzien staat). Ze zou de wereld over reizen en zich meer gaan richten op haar andere passie, namelijk zingen. Maar haar moeder en de gemeenschap zijn het daar totaal niet mee eens, en dus doet ze het niet. Nu kan ik niet zingen en heb ik ook niet de ambitie om een studie als Natuurkunde te doen, maar toch herkende ik mijzelf heel erg in haar. Daarom is dit interview mij zo goed bijgebleven. Ook ik had (en heb nog steeds) die droom om de wereld over te reizen en doe een studie die voor de meeste mensen niet heel erg voor de hand ligt. En toch doe ik het, omdat ik het wil. De studente vertelde me dat ze hoopt dat ze ooit de moed heeft om haar eigen leven te leiden. Ja, en daar zit je dan als student uit Nederland die in feite kan doen en laten wat ze wilt in haar leven. Ik had haar graag door elkaar willen schudden en haar gewoon willen zeggen dat ze vooral haar eigen keuzes moet maken. Maar ja, zo simpel ligt dat niet. Ik liep die middag dan ook met een gemengd gevoel terug richting mijn kamer.

Sneller dan verwacht is dan toch de laatste week hier in Chiang Mai aangebroken, die vooral in het teken staat van afscheid nemen van alle mensen die ik hier heb leren kennen en het voorbereiden op mijn tijd in Yangon. Ik kan bijna niet wachten om richting Myanmar te gaan en het land waar ik nu al zoveel over gehoord heb eens met eigen ogen te zien. Een aantal studenten hier in Chiang Mai gaat komende maand terug naar Yangon en via hen heb ik inmiddels al redelijk wat contacten. Dat geeft toch een fijn gevoel natuurlijk. Ik ben ontzettend benieuwd of de verhalen van de studenten in Yangon erg anders zullen zijn dan die van de studenten in Chiang Mai. Maar goed, daar kom ik nog op terug in mijn volgende blog.

Op de grens met Myanmar bij het drielandenpunt

Op de grens met Myanmar bij het drielandenpunt

Blog: Een goede start in Chiang Mai

Geplaatst op 22 januari 2014

Het is inmiddels alweer drie weken geleden dat ik hier aankwam in Chiang Mai en nog erg moest wennen aan het leven hier. Zo kon ik in het begin nog niet het eten bestellen wat ik echt wilde, omdat het met stokjes eten bij mij één grote puinhoop werd. Is de chauffeur van de songthaew (een soort pick-up taxi waar meerdere mensen in kunnen) mij een keer totaal vergeten, waardoor ik uiteindelijk een tour door de hele stad heb gekregen. En zorgde de verlegenheid van de Thai voor een aantal grappige momenten. Maar inmiddels heb ik mijn draai hier helemaal gevonden. Na drie dagen Chiang Mai te hebben verkend en redelijk wat tempels te hebben bezocht (ik kon na drie dagen al geen goud meer zien…), kon ik de start van mijn onderzoek toch echt niet langer meer uitstellen.

Op de campus
DSC_03901Vanuit Nederland had ik al contact gehad met een professor aan de Chiang Mai University, die zelf les geeft binnen de internationale Bachelor of Social Sciences. Zij vertelde mij dat ik een aantal keer per week bij haar lessen aanwezig zou mogen zijn, waardoor ik in contact zou kunnen komen met een grote groep Birmese studenten. Op papier klonk dit natuurlijk perfect, maar eenmaal in het veld moet je maar afwachten hoe het in de praktijk gaat lopen. Een tikkeltje zenuwachtig belde ik haar dan ook op. Al vrij snel bleek dat die zenuwen totaal niet nodig waren; ik kon de dag erna meteen langskomen en de rest van de week al colleges volgen. Hier was ik zo blij mee, dat ik de volgende dag bijna als een wervelwind bij de professor ben langsgegaan. Ik hoop niet dat ik haar erg heb laten schrikken! Ik besloot dan ook dat ik het tijdens het eerste college, wanneer ik de studenten voor het eerst zou ontmoeten, maar iets rustiger aan zou doen. Mij meer op de vlakte houden, beetje met hen kletsen over wat ik hier eigenlijk kom doen en over hun eigen leven. Dat pakte eigenlijk wel heel goed uit.

DSC_04771De eerste dag kreeg ik meteen een rondleiding over de campus van een Birmees meisje. Achterop de scooter (want die hebben vrijwel alle studenten hier) keek ik mijn ogen uit: van het prachtige meer met op de achtergrond de bergen tot het gloednieuwe en spierwitte gebouw van de Faculteit Rechten, en van de vele kantines met heerlijk Thais eten tot de kamers van de studenten. De campus is bijna een stad op zich. Ik kan me hier prima een dag vermaken door gewoon ergens te gaan zitten en alleen maar naar alle verschillende soorten studenten te kijken. Wanneer ik aan mijn ‘gids voor één dag’ vraag waarom sommige studenten wel en andere studenten geen uniform dragen, moet ze heel hard lachen. Degenen met een uniform (en vaak zelfs ook nog een bordje om hun nek) zijn eerstejaarsstudenten, die toch vooral respect moeten hebben voor de ouderejaars. Aha, zo werkt het hier dus. Ik ben bang dat er om mij trouwens net zo hard gelachen wordt, al is het alleen al om het uitspreken en het onthouden van de namen van de studenten. Veel van hen hebben namelijk zowel een Birmese als Thaise naam, en vaak ook nog een bijnaam. Daarbij komt dat Birmezen vaak geen voor- en achternamen hebben, zodat ik de hele naam moet onthouden. Knap lastig dus.

De eerste interviews
Maar goed, over de start van mijn onderzoek mag ik in ieder geval niet klagen. Ik merk dat de studenten nu een beetje aa n mij beginnen te wennen en toch wel graag met mij willen praten. Ik heb inmiddels vier interviews gedaan, wat al een aantal mooie maar zeker ook heftige verhalen heeft opgeleverd. Over hun ervaringen met het hoger onderwijssysteem zijn ze heel duidelijk, daar hebben ze vrijwel niets aan gehad. Toch gaf het hen wel de toegang tot een studie in het buitenland. Ik merk dan ook dat de studenten die ik gesproken heb iets terug willen doen voor de kansen die zij hier krijgen. Ze willen graag hun kennis delen met de mensen uit hun eigen dorp of stad. Onderwijs vormt volgens hen de basis om veranderingen binnen Myanmar mogelijk te maken.

Voor de komende twee weken heb ik nog zeven interviews gepland staan. En ook al ben ik hier pas drie weken en gaat het regelen van de interviews op zich prima, toch heb ik het idee dat ik haast moet maken. De lessen op de universiteit zijn half februari afgelopen en daarna zijn er twee weken lang tentamens. Wanneer die voorbij zijn vertrek ik alweer naar mijn volgende bestemming, Yangon, Myanmar. Ik hoop dat ik voor die tijd iedereen kan spreken die ik graag wil spreken. Ik ben namelijk veel te nieuwsgierig naar alle verhalen, ideeën en ervaringen!

13 Reacties op Marloes: Myanmar

  1. Debbie Schelvis schreef:

    Hoi Marloes,

    Wat een interessant onderwerp ga je onderzoeken.

    Heel veel succes en plezier daar!! (en geniet van al het heerlijke eten, ik ben jaloers ;)

    Liefs,
    Debbie

  2. Hanneke en Gerard schreef:

    Hoi marloes,

    Gerard en ik willen je een hele fijne tijd daar wensen
    En we zullen je via de ipad volgen.
    Lieve groeten Hanneke en Gerard

  3. Hanneke en Gerard schreef:

    Hoi marloes,
    Gerard en ik willen jou hele fijne en leerzame
    Maanden toewensen. We zullen je zo nu en dan volgen op de pad.
    Lieve groeten Hanneke en Gerard uit Utrecht

  4. Hoi Marloes,
    Gerard en ik willen jou via de iPad
    hele fijne studiemaanden toewensen in dat hele veeeeerrrre land
    Geniet er ook van maar dat zal wel lukken
    Heel veel groeten van Hanneke en Gerard uit Utrecht.

  5. arno schreef:

    hee marloes, hoop dat je een beetje geacclimatidingest bent.

    thailand is een mooi land waar het best vertoeven is, en een boel te regelen valt (met het nodige geduld).
    hoop dat myanmar niet tegen gaat vallen.
    wij zijn ooit een dagje in myanmar geweest maar dat was wel een cultuurschok, en dat zelfs maar een paar kilometer over de grens……

    groet van arno en nienke

  6. Stèphanie schreef:

    Super gaaf Marloes!!! Heel veel succes en plezier nog!

  7. Conny Chavez-Schorel schreef:

    Leuk om je blog te lezen en je via deze weg te volgen.
    Heel veel plezier en veel succes.

  8. Marloes Mazzei schreef:

    Superleuk om te lezen, je blog. En fijn dat je onderzoek nu al zo goed verloopt. Veel succes en plezier verder!

  9. Maida schreef:

    Erg leuk om te lezen Marlous. Een vliegende start, heel fijn! Succes : )

  10. alice schreef:

    Hai Marloes
    Leuk verhaal joh . Hoor natuurlijk veel van je moeder maar blijf je zelf ook volgen hoor
    Ben benieuwd hoe je Myanmar vindt Lees het wel weer
    groetjes alice

  11. Hanneke Proost schreef:

    Hoi Marloes ,

    Allereerst van Harte Proficiat met je 23 ste verjaardag en wij wensen je een heel
    fijne tijd daar in verre oorden.
    Zo te lezen heb je aardig je draai gevonden en heb je het reuze naar je zin.
    Met plezier je verhaal gelezen. Groetjes Hannneke en Gerard

  12. Tanja schreef:

    Hoi Marloes,

    Hebben elkaar al superlang niet gezien en gesproken, maar wat leuk om via deze weg te zien hoe het met je gaat en waar je mee bezig bent! Heel leuk en ook erg interessant :)!! heel veel plezier en succes nog daar!

    Groetjes,
    Tanja

  13. HOi marloes,
    Je verhaal gelezen en wij wensen je weer een fijne
    maand in Yangon

    Groetjes Hanneke en Gerard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>